MAMMA'S

Metageneeskunde, elk symptoom is een boodschap

13views

Hoofdpijn, misselijkheid, brandend maagzuur… Als er een ziekte optreedt, is de eerste gedachte een manier te vinden om deze te laten verdwijnen. Onmiddellijk mogelijk. Maar naast dit pad is het mogelijk een ander, complementair pad te volgen: ga verder dan de stoornis en probeer de emotionele en psychologische oorzaak te identificeren die deze mogelijk heeft veroorzaakt. Omdat geest en lichaam onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en ‘elk symptoom een ​​boodschap is’ die, indien verwelkomd en begrepen, iemand in staat stelt om op een meer ‘volledige’ manier te genezen en een groter bewustzijn van zichzelf en zijn leven te verwerven. Dit is het principe achter Metamedicine, een methode die in 1987 werd ontwikkeld door de Canadese Claudia Rainville, gespecialiseerd in medische microbiologie. Een systeem dat, zonder traditionele medische behandelingen uit te sluiten, door iedereen en in elke levensfase kan worden gebruikt, zelfs gedurende de 9 maanden. Zoals Claudia zelf vertelt ter gelegenheid van een conferentie die onlangs in Milaan werd gehouden, “De sleutels tot Metamedicine”, waarin ze de ervaring beschrijft van haar dochter, een gelukkige moeder van twee kinderen van 1 en 4 jaar oud. “Toen ze haar tweede kindje verwachtte, had Karina last van hyperemesis gravidarum”, zegt Rainville. “Ze was in haar derde zwangerschapsmaand en elke dag werd ze wakker met de misselijkheid en met misselijkheid viel hij in slaap. Het was bijna Kerstmis en ik zou haar tijdens de feestdagen bezoeken. “Het beste cadeau dat je me kunt geven – zo vertelde hij me – is om me te helpen begrijpen waarom ik me zo slecht voel.” In werkelijkheid had Karina tijdens haar eerste zwangerschap al last van de aandoening, maar om mij geen zorgen te maken, had ze mij er nooit over verteld. Nu kon hij er echter niet meer tegen. Dus werkte ik met haar samen om haar te helpen zich bewust te worden van wat er gebeurde.” Met de Metamedicine-methode wordt de persoon begeleid om te ontdekken wat hem op onbewust niveau pijn doet. Door diep en aandachtig te luisteren en een reeks gerichte vragen te stellen – de zogenaamde sleutels – wordt de persoon geholpen de emoties en gevoelens naar boven te brengen die tot het ontstaan ​​van de stoornis hebben geleid. Het is dus geen deductieve methode, waarbij de operator de interpretatie geeft van wat er gebeurt, maar een inductieve techniek: door de vragen te stellen, de persoon legt ze aan zichzelf voor en vindt langzaam ‘zijn’ antwoord, degene die overeenkomt met zijn ervaring. “Als je aan hyperemesis lijdt, is er iets dat je niet wilt, dat je afwijst, dat je afwijst. Het gaat niet alleen om het kind dat ze in haar baarmoeder draagt; de redenen kunnen verschillend zijn en van vrouw tot vrouw en van de ene ervaring tot de andere veranderen”, legt Claudia Rainville uit. “Tijdens haar eerste zwangerschap hield Karina’s weigering bijvoorbeeld verband met haar gewicht. Nog voordat we verwachtten dat de baby er was overgewicht en had moeite zichzelf te accepteren. Tijdens het wachten was ze dus vele kilo’s aangekomen en toen ze op een dag, toen ze op de weegschaal stapte, besefte dat haar gewicht groter was dan dat van haar man, dacht ze bij zichzelf: nee, dat kan niet, dat kan niet. groter dan hij… Van emotie en zorgen was de afwijzing van de extra kilo’s veranderd in misselijkheid en braken”. Met de seconde Karina’s zwangerschap begon met een lager gewicht dan haar eerste, en ze was niet bang om te veel aan te komen, omdat ze wist dat ze na de bevalling de extra kilo’s zou verliezen, zoals bij haar eerste kind was gebeurd. Toch was de misselijkheid hevig en gaf haar geen uitstel. Wat Karina deze keer weigerde, was de toestand van de zwangerschap en alle problemen die daarmee gepaard gingen: als ze dat maar had gekund, zou ze de baby hebben gekregen en de negen maanden helemaal hebben overgeslagen! “Toen mijn dochter zich hiervan bewust werd, hielp ik haar haar standpunt te veranderen en te denken dat zwangerschap, ondanks de mogelijke verstoringen, een unieke en bevoorrechte fase in het leven van een vrouw is”, legt Claudia Rainville uit. “Langzaam nam de misselijkheid af en zodra hij zich beter begon te voelen, accepteerde hij echt dat het wachten een goed moment kon zijn. En hoe meer ze erover nadacht, hoe meer de misselijkheid verdween… Totdat deze volledig verdween en ze een rustige zwangerschap kon ervaren.”

Door Annamaria Lubrano